به یاد زنده یاد مادرم لطیفه امین زاده

قدرا پرمون: 

یاد ایامی که مادر داشتیم
افسری زیبنده بر سر داشتیم
زندگی با او مرا افسانه بود
روشنی بخش دلم در خانه بود
مرغ ما از آشیانه پر کشید
لانه ما را رها کرد و پرید

به سالهای دور، زمانی که در اوز کار و درآمد آنچنانی برای پدرهایمان وجود نداشت بر می گردم. پدر و پدر بزرگم نیز مانند خیلی از مردان زحمت کش اوزی، برای کسب و کار بهتر و درآمد بیشتر به هندوستان و کشورهای عربی همچون امارات، کویت، قطر و … سفر می کردند.
 

ما زندگی سختی داشتیم و به دور از عزیزانمان زمانی که پدران ما مدت زمان طولانی در جاده های ناهموار بودند و عدم وسیله نقلیه خوب و هواپیما در منطقه خودمان، باعث دغدغه ما بود تا آنان به بندرعباس و سپس به دبی و یا سایر کشورها برسند. تلفن هم نبود که از حال شان و رسیدن شان به مقصد با خبر شویم .
 

آن زمان ما با خانواده پدر و پدربزرگم (با گپه) در کنار هم زندگی می کردیم. ننه بای من ( مادرِ پدرم ) زنی بسیار مهربان بود. مادرم و ننه بای من، بعد از انجام کارهای خانه، با سفارش مادرانی که دختران دم بخت داشتند مشغول دوخت و دوز لباس محلی و رخت گشاد اوز می شدند. پارچه های اطلس و زری، وایل و نوار های رنگارنگ و زیبا را پدر و پدر بزرگم زمانی که به کشور هند سفر می کردند با خود به اوز می آوردند. چون در آن زمان لباس سفید برای عروس در اوز نداشتیم، بنابر این لباس زیبای محلی در رنگهای مختلف توسط زنان هنرمند و زحمتکش اوز دوخته می شد. مادرم زنی مهربان، زحمت کش، با محبت، اجتماعی و مردم دوست بود. بعد ها متوجه شدم که علاوه بر اینکه برای خودش کار و در آمدی دارد عده زیادی از زنان و دختران اوز را نیز به کار گرفته تا آنها نیز درآمدی برای گذران زندگی شان داشته باشند. مثلاً خوس بافی، رنگ زدن پارچه ظریف بَلَه، بافت بند داخل ننتای گشاد ( بند دُم )، خوس زدن بَلَه و …من زمانی که متوجه شدم مادرم باعث در آمد زایی عده ای از زنان و دختران اوز شده بسیار خوشحال شدم و به وجودش افتخار کردم.

اینک در کنار پدرم نشسته ام. او نیز مانند من دلتنگ مادر است، مادر مهربانی که بسیار برایمان ارزشمند بود، خدا رحمتش کند.