با سلام خدمت همشهریان عزیز اوزی
ابتدا بر آن بودیم تا عزیزمان را در خاک شهر آبا و اجدادیش، اَوَز، شهری که بدان و مردمانش عشق میورزید به خاک بسپاریم. شهری که همیشه مردمانش نسبت به او مهربان بودند و به او مهربانی میورزیدند. در روزهای اخیر نیز بسیار با محبت اعلام آمادگی کردند تا این همشهری خود را در دل شهر اوز پذیرا باشند.
حضرت حافظ، شاعری که هخا همیشه به او و شعرهایش عشق میورزید او را طلبید. با مشورت اعضای خاندان ارفعی و توصیه استادان و بزرگان و دوستان، تصمیم بر آن شد تا عزیزمان را در آستان حضرت دوست، خواجۀ اهل راز ، حافظ شیراز در آغوش میهن بیارامد.
چرا که حافظ میفرماید:
تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود
سرِ ما خاکِ رَهِ پیرِ مُغان خواهد بود
حلقهٔ پیرِ مغان از ازلم در گوش است
بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود
بر سرِ تربتِ ما چون گذری همّت خواه
که زیارتگَهِ رِندانِ جهان خواهد بود
همچنین قصد داشتیم تا پیش از خاکسپاری پیکر استاد را برای آخرین دیدار به اوز بیاوریم تا با همشهریانش واپسین ملاقات را داشته باشد.
با توجه به محدودیتهای خاص و ضمن سپاس فراوان از قدردانی و محبت آن بزرگواران تصمیم گرفته شد که مراسم یادبود را به زمان مناسب در اوز موکول نماییم.
می پنداریم عبدالمجید نیز اگر در میان ما بود، چنین خواست چرا که همواره دوست داشت مردم را در شادی ببیند تا در اندوه و ناراحتی. مردم اوز همواره در شادی میزبان عبدالمجید عزیز ما بودند، پس آرزو می کنیم همان خاطرات خوش همواره در دل عزیزان همشهری بماند.
خانواده دکتر عبدالمجید ارفعی
هشتم اسفندماه ۱۴۰۴
بزرگ مردیکه افتخار اوز و ایران زمین بود و هست . از انجایکه عاشق زادگاه پدری خود بود خوب است که بر سنگ قبرش اشاره ای به محل زادگاه اجداش اوز فارس شود. روحش شاد یادش همیشه در قلب همشهریانش و تمام ملت ایران عزیز بیادگارخواد ماند.