زینت راوند
-بخاری: سلام! کسی هست؟ جواب سلام واجبه ها! چرا جواب نمیدی؟
-چمدان: باشه
-بخاری: تو جواب نده، من حرف می زنم تو گوش کن. جام تنگه؛ تاریکه.
-چمدان: دارم خفه می شم. این جا رو دیگه دوس ندارم. آقا بزرگ و خانم بزرگ هم بهمون سر نمی زنن و دیر به دیر میان سراغمون. وقتی هم میان، مارو جا به جا می کنن، هی می ندازن این ور و اون ور. من دارم زخمی می شم.
-بخاری: یادش بخیر قبلنا خیلی منو دوست داشتن، باهام صبحت می کردن؛ درد دل می کردن؛ من رو تو جمعشون راه می دادن مرتب منو تمیز می کردن، بهم آب می دادن، منم غذاهاشونو گرم می کردم. محیط صمیمی و دوست داشتنی شونو گرم می کردم.
-چمدان: امان از این تکنولوژی؛ پیشرفت تکنولوژی باعث شد منو فراموش کنن و منو انداختن تو این اتاق تاریک و سرد و بی صدا. دیگه بهم محل نمی ذارن و بهم سر نمی زنن.
-بخاری: چکار کنم من خسته شدم از این فضا و این اتاق. می خوام برم یه جایی که منو دوس داشته باشن؛ بغلم کنن؛ تمیرم کنن؛ بهم دوباره زندگی کردن رو بدن. تا منم محیط و خونشونو گرم نگه دارم. من هنوز سالم هستم. جوون هستم. می تونم همه جا رو گرم نگه دارم. ولی اگه زیاد اینجا بمونم دیگه کم کم مریض می شم و آخرش زیر پا له می شم و دیگه به درد نمی خورم، خیلی ناراحتم.
-چمدان: اهم اهم.
-بخاری: عه می خوای صبحت کنی؟ خوب حرف بزن من خوشحال می شم. داشتی به حرف هام گوش می دادی؟ من بخاری ام.
-چمدان: خوشبختم. داری راست می گی؟ بخاری جان داری حرف دل منو می زنی. من دارم خاک می خورم و کم کم خراب می شم. من چمدون هستم گوشه سمت چپ من له شده ولی هنوز زیبا و قشنگم و می تونم وسایل ها رو خوب نگهداری کنم. من یه چمدون قدیمی هستم و تو یه بخاری قدیمی و با اصالت. ولی من شنیدم یه جاهایی هست که به ما دوتا بها می دن. می دونی کجاست؟
-بخاری: نه نمی دونم. آها یادم اومد، اسمش «موزه» بود. خوبه ما رو ببرن موزه و ما بشیم جزو میراث فرهنگی و اونجا بمونیم. چون اونجا ازمون نگهداری می کنن، تمیزمون می کنن و همه هر روز بهمون سر میزنن و باهامون عکس می گیرن، آخه دیگه کمیاب و قدیمی هستیم و اصالت شهر رو نشون می دیم و ما می شیم جزو اشیایی که دیگه وجود ندارن و می شیم جزو خاطرات. وسیله ها یی که بهش می گن میراث فرهنگی. قدیمی و ایرانی. ما می شیم دوست داشتنی و مهم و مثل طلا می درخشیم.
-چمدان: آره راست می گی کاشکی آقا بزرگ و خانم بزرگ هم این رو می دونستن و ما رو اهدا می کردن به موزه.
-احمد: سلام . صدا می اد، کی تو این اتاق تاریک داره حرف می زنه؟ مگه شما حرف می زنین؟ عه؟
-بخاری: سلام احمد خوبی؟ من بخاری ام و این دوستمم چمدون.
-چمدان: توصدای ما رو می شنوی؟
-احمد: آره من فهمیدم چی گفتین. داشتم از پشت در صداتونو می شنیدم و همه حرف ها تونو فهمیدم شما راست می گین. منم می رم به بابا بزرگ می گم که شما رو ببره موزه.
-چمدان: آفرین احمد مهربون. هورا هورا. خیلی ممنونم. تو روخدا کمک مون کن.
-احمد: باشه. بخاری و چمدون جان شما ها خیلی قشنگین و از الان ورودتونو به موزه تبریک می گم.
چه خوبه که همه ی ما اینطور باشیم که وسیله های قدیمی و با ارزشمونو ببریم به موزه تا هم به یادگار بمونه، هم بشه جز میراث فرهنگی و برامون خوبه و باعث افتخاره. به جای این که وسایل ها روخراب کنیم و هی تو انباری با این ور و اون ور کردنشون، خرابشون می کنیم، بریم به موزه اهداش کنیم. با این کار وسیله با ارزشمون از ارزش نمی افته و اصالتمون حفظ می شه.

