نبیل نوروزی
فروغ هاشمی، نخستین فرماندار بومی و اهلسنت شهرستان اوز، از نخستین ساعات صبح تا نیمههای شب، با تلاشی خستگیناپذیر و گاه نزدیک به ۲۰ ساعت در روز، در حال خدمت به مردم است، حتی به گونه ای که در برنامههایی مانند درختکاری نیز شخصاً حضور دارد.
اما یک پرسش جدی مطرح است؛ آن افرادی که در دوران فرمانداران و بخشداران گذشته، همیشه در صف اول حمایت و همراهی بودند و دست بسته مقابل آنها تعظیم میکردند و در مراسمها حضور پررنگ داشتند و برای هر فراخوان کمک مالی پیشقدم میشدند و هر کدام به نوعی از اهدای پول گرفته تا تجهیزات و امکانات و میز و مبلمان، مشارکت میکردند، امروز کجا هستند؟
اگر آن همه حمایت، واقعاً برای پیشرفت شهرستان اوز بود، چرا اکنون که یک فرماندار بومی و دلسوز با تمام توان در میدان خدمت است، همان همراهی و پشتیبانی دیده نمیشود؟ آیا معیار حمایت، خدمت به مردم است یا فقط اشخاص و منافع؟
