شبنمقاسمی فرد- دبی
هر کشوری سعی میکند میراث فرهنگی و چیزهایی را که از گذشتگانش به جا مانده، در موزهها و بناهای تاریخی حفظ کند تا مردم بتوانند با گذشته و تاریخ سرزمینشان بیشتر آشنا شوند.
برای مثال، اگر به موزههای کشور امارات نگاهی بیندازیم، میبینیم که زندگی مردم این کشور از گذشته تا امروز تغییرات زیادی کرده است. در گذشته، بیشتر مردم به ماهیگیری، صید مروارید و تجارت دریایی مشغول بودند. صنایع دستی هم بخش مهمی از زندگی آنها بود و زنان نیز در این زمینه فعالیت میکردند. درختان نخل و محصولات آن هم جایگاه مهمی در زندگی و اقتصاد مردم داشت. اما با گذشت زمان و رشد اقتصادی، زندگی مردم و شکل شهرها تغییر زیادی کرد و امارات به کشوری مدرن و پیشرفته تبدیل شد.
اگر بخواهیم این موضوع را با شهر عزیزمان، اوز، مقایسه کنیم، تفاوت جالبی میبینیم؛ چون خیلی از وسایل، آثار و سنتهایی که از گذشته برای ما به جا مانده، هنوز هم در زندگی مردم اوز وجود دارد و استفاده میشود. برای مثال، رخت گشاد لباس محلی اوز که از گذشته تا امروز تقریباً همان شکل خود را حفظ کرده، هنوز هم در مراسمها، مخصوصاً عروسیها، پوشیده میشود. تنورهای سنتی برای پخت نان و تفتون خانگی، گهوارههای چوبی، مخزنهای آب شیرین و بعضی از ظروف مسی و معدنی هم از چیزهایی هستند که هنوز در بین مردم دیده میشوند و بعضی از آنها مورد استفاده قرار میگیرند.
همه این پوشاک و وسایل و سنتها بخشی از هویت، فرهنگ و تاریخ ما هستند. وقتی این میراث را حفظ میکنیم و هنوز از آنها استفاده میکنیم، در واقع فرهنگ و یادگارهای نیاکانمان را از نسلی به نسل دیگر منتقل میکنیم. اگر این میراث را حفظ کنیم، نسلهای آینده هم میتوانند با گذشته و ریشههای فرهنگی خود آشنا شوند و بدانند که مردم شهرشان در گذشته چگونه زندگی میکردند.
