مینا بازرگانی
در گذشته شیوه تأمین و نگهداری آب در حمام‌های قدیمی، حاصل تجربه و ابتکار مردمانی بود که بدون امکانات امروزی از راه و روش‌های ساده استفاده میکردند. استفاده از سَکّاوه یکی از این روش‌ها برای استفاده در حمام بود.
سَکّاوه نوعی مخزن کوچک سنگی و یا سفالی بود که مردم اوز پیش از رواج دوش‌های امروزی، برای شستشو از آن استفاده میکردند. نوع سفالی آن همانند یک کاسه بزرگ و نوع سنگی این مخزنِ آب، مکعب مستطیل بود که از بالا خالی شده بود و ابعاد آن حدوداً ۴۵ در ۲۵ در ۲۵سانتیمتر و دارای وزن ۴۰ کیلوگرم بود. این سَکّاوه بر روی دیوار حمام نصب می‌شد.
در قسمت پایین مخزن، سوراخ کوچکی تعبیه شده بود که محل خروج آب از سَکّاوه بود. برای جلوگیری از تخلیه سَکّاوه، پارچه‌ای را لول کرده و درون سوراخ تعبیه می‌نمودند. معمولاً دیوارهای این ظرف سنگی یا سفالی ضخیم بود و استحکام لازم برای نگهداری آب را داشت.
جهت استفاده، ابتدا آب گرم توسط یک شخص از قسمت بالای مخزن پر می‌شد. با برداشتن پارچه لول شده و باز کردن این مجرا، آب ذخیره شده از آن خارج و برای شستشو به سمت پایین ریخته می‌شد. چون این مخزن در ارتفاع بالا به اندازه قد یک انسان بزرگسال قرار می‌گرفت بر اثر نیروی جاذبه زمین، آب از روزنه به سمت پایین هدایت می‌شد و شخص می‌توانست دوش بگیرد.
در موزه مردم‌شناسی اوز ۳ نمونه از این دوش‌های سنگی موجود است که مردم فرهنگ‌دوست اوز آن‌‌ها را به موزه اهدا کرده‌اند.
طی چند سری بازدید دکتر سید احمد محیط طباطبایی رئیس سابق آیکوم ایران از موزه مردم‌شناسی اوز، ایشان به صراحت اعلام کردند که در هیچ جای ایران در بیش از یک قرن گذشته، دوش سنگی وجود نداشته و این موضوع نشان‌دهنده اهمیت دادن مردم اوز به بهداشت فردی است. طباطبایی در ادامه می‌گوید با وجود همین یک شی در موزه مردم‌شناسی اوز می‌توان موزه اوز را به عنوان موزه شاخص و برتر ایران معرفی نمود.
