شایان ضیائی
با آغاز سال تحصیلی جدید، شایسته است یادی کنیم از نیکوکار گرانقدری که نام و یادش با علم، فرهنگ و آموزش در زادگاهش اوز پیوند خورده است؛ پدربزرگ عزیزم، زنده‌یاد حاج ابراهیم محمدامین احمدپور، بانی خیر دبیرستان متوسطه دوم حاج ابراهیم محمدامین احمدپور.
چه زیباست که در آغاز سالی دیگر از تعلیم و تربیت، از مردی یاد کنیم که آرزوی خدمت به آموزش و آینده فرزندان زادگاهش را از دوران دانش‌آموزی در دل داشت و سال‌ها بعد، به لطف خداوند، توانست آن آرزو را به حقیقت تبدیل کند.
مرحوم حاج ابراهیم احمدپور، متولد سال ۱۳۰۷ شمسی، دوران دانش‌آموزی و تحصیل خود را در شهر اوز سپری کرد. از گفته‌های آن مرحوم به خوبی به یاد داریم که می‌گفت: «دانش‌آموز بودم که دبیرستان هوشیار اوز افتتاح شد. من در آن روز در کسوت دانش‌آموزی حضور داشتم. در آن لحظه به‌یادماندنی، دست دعا به سوی پروردگار دراز کردم و از محضر باریتعالی درخواست کردم عنایتی به من عطا فرماید تا روزی بتوانم در راه اعتلای علم و فرهنگ زادگاهم اوز، با ساختن فضای آموزشی شایسته، گامی بردارم.» این آرزو در دل او ماند و زندگی مسیر تحقق آن را برایش هموار کرد.
مرحوم حاج ابراهیم احمدپور، پس از سال‌ها تلاش در کنار پدر مرحومش و پس از تشکیل خانواده، برای توسعه و گسترش زندگی خویش راهی خارج از کشور شد. سالیان دراز با رنج و مشقت، دور از وطن و خانواده، در سایه ایمان، تقوا و پاکی از یک سو و تلاش، کار و بی‌خوابی از سوی دیگر گذشت تا بتواند برای آینده خانواده و زادگاهش گامی مؤثر بردارد.
آن مرحوم در خاطرات خود می‌گفت:«در سال ۱۳۳۵ خبری رسید که شهرمان اوز دارای اداره مستقلی به نام آموزش و پرورش شده است و پس از لارستان بزرگ، این اداره در اوز و منطقه خودنمایی می‌کند. به نظر می‌رسید تحصیل کردن آسان‌تر شده و شاهد پیشرفت‌هایی بودیم که نشان از علاقه‌مندی و خیرخواهی آحاد مردم همیشه در صحنه اوز داشت.
از برکات عنایت الهی و اجابت دعای دوران دانش‌آموزی‌ام بود که توانستم به ایران بازگردم و در سال ۱۳۶۸ تصمیم به احداث یک فضای آموزشی برای رفاه حال شهروندان بگیرم. از شهرداری محترم اوز درخواست زمین کردم و با اداره آموزش و پرورش اوز همکاری‌های لازم را به عمل آوردم تا اینکه اقدام به ساخت یک باب دبیرستان دوطبقه و یک باب سالن اجتماعات به نام همسرم، حاجیه مریم محمدخضری و یک باب ساختمان مسکونی برای اقامت معلمان کردم و آن را به زادگاهم هدیه دادم. این گامی بود در جهت جلب رضایت الهی و ترویج بهتر علم و دانش در زادگاهم اوز. از اینکه خداوند بزرگ آرزوی دوران کودکی‌ام را برآورده فرمود، از او سپاسگزارم. امیدوارم پویندگان امروز، آینده‌سازان فردای میهن عزیزمان باشند.»
مرحوم حاج ابراهیم احمدپور، پس از یک عمر تلاش و مجاهدت، سرانجام در ۱۱ فروردین سال ۱۳۸۰، دارفانی را وداع گفت. با این حال امروز با گذشت سال‌ها، آن مدرسه همچنان می‌تواند یادآور نیت پاک مردی باشد که از یک آرزوی دانش‌آموزی آغاز شد و با همت و ایمان، بخشی از آن را به یادگاری ماندگار برای نسل‌های آینده تبدیل کرد.
آغاز سال تحصیلی جدید، فرصتی است برای یاد کردن از چنین انسان‌هایی؛ انسان‌هایی که باور داشتند ساختن مدرسه، تنها ساختن یک بنا نیست، بلکه ساختن آینده است. یاد و نام زنده‌یاد حاج ابراهیم محمدامین احمدپور گرامی و راه نیکش ماندگار باد.
آرزومندیم دانش‌آموزانی که امروز در این مدارس قدم می‌گذارند، فردا چراغی برای روشنایی راه دیگران باشند؛ همانگونه که او آرزو داشت.
پدرم می‌گفت در گذشته در اوز، در عروسی ها محمد امین عبدالله پدر ابراهیم احمد پور را انبار دار عروسی میکردند وی به خوبی و رایگان این کار را انجام می داد و نمی گذاشت حتی یک استکان گم شود