محمد رفیع راوند
یاد روزهای خوب گذشته بخیر. چه روزهای شیرین و صمیمانه‌ای بود. روزهایی که گرمای محبت در خانه‌ها جریان داشت و شب‌ها با عشق و همدلی سپری می‌شد.
همه اعضای خانواده، کوچک و بزرگ، دور هم جمع می‌شدیم. کنار بخاری نفتی می‌نشستیم و همان‌طور که گرمای بخاری تنمان را گرم می‌کرد، گرمای محبت دل‌هایمان را نیز سرشار از آرامش می‌ساخت. بزرگ‌ترها برایمان از گذشته، از آداب و رسوم و خاطرات قدیم اوز می‌گفتند و ما با اشتیاق گوش می‌دادیم. هر شب بی‌صبرانه منتظر بودیم دوباره دور هم جمع شویم، چای بنوشیم، قصه بشنویم و از بودن در کنار خانواده لذت ببریم.
اما امروز، وقتی به اطرافم نگاه می‌کنم، می‌بینم باز هم همه دور هم هستیم؛ ولی خبری از آن صمیمیت و شور گذشته نیست. از پیر تا جوان، هرکدام سرگرم تلفن همراه و دنیای مجازی هستند. انگار فاصله‌ها، با وجود نزدیکی جسم‌ها، بیشتر از همیشه شده است.
بیش از همه، نگران کودکانی هستم که در دنیای اینترنت و فضای مجازی بزرگ می‌شوند؛ کودکانی که بخش زیادی از وقتشان را با گوشی سپری می‌کنند و کمتر با فرهنگ، آداب و رسوم و خاطرات گذشتگان، به‌ویژه فرهنگ غنی اوز، آشنا می‌شوند. متأسفانه این فاصله، آرام‌آرام آن‌ها را از هویت فرهنگی خود دور می‌کند، بی‌آنکه خودشان متوجه باشند.
با حسرت به بچه‌های دوروبرم نگاه می‌کنم و آرزو می‌کنم کاش می‌شد آن‌ها نیز مانند دوران کودکی ما، طعم با هم بودن، بازی‌های گروهی و شنیدن قصه‌های بزرگ‌ترها را تجربه کنند. البته نمی‌توان نقش اینترنت و فناوری را انکار کرد، اما می‌توان استفاده از آن را مدیریت کرد.
امروزه بسیاری از تفریحات کودکان نیز تغییر کرده است. رفتن به گیم‌نت‌ها و انجام بازی‌های اینترنتی جای بسیاری از دورهمی‌های خانوادگی را گرفته و این موضوع، به‌تدریج کودکان را از فضای خانواده دور می‌کند.
با این حال، هنوز هم دیر نشده است. خانواده‌ها می‌توانند بخشی از وقت فرزندانشان را به کلاس‌های فرهنگی، فعالیت‌های هنری، کتاب‌خوانی، بازدید از موزه‌ها، آشنایی با تاریخ و فرهنگ اوز و حضور در جمع‌های خانوادگی اختصاص دهند تا نسل جدید، ضمن بهره‌گیری از فناوری، پیوند خود را با ریشه‌های فرهنگی و هویت بومی حفظ کند.
امیدوارم با همراهی خانواده‌ها و مسئولان فرهنگی، بتوانیم نسل آینده را آگاه‌تر، فرهنگ‌دوست‌تر و توانمندتر تربیت کنیم؛ نسلی که هم از امکانات دنیای امروز بهره ببرد و هم میراث ارزشمند گذشتگان خود را پاس بدارد.
به امید موفقیت روزافزون شهرمان و جوانان عزیز اوز.
