زابُونِ شِرنِ اَوزی

زابُونِ شِرنِ اَوزی

فرهاد ابراهیم پور (مدیر سایت ستاره اوز):   به بهانه دوم اسفند که روز جهانی زبان مادری است مطلبی و سخنی با گویشوران‌اوزی و سایر دارندگان زبان های محلی دارم که امیدوارم مورد توجه خوانندگان قرار گیرد.

تا کنون هیچ زبانی به اندازه زبان و گویش اوزی خرسند و راضی ام نکرده است. احساس می کنم با قسمت مهمی از وجودم حرف می زنم و زبان اوزی که گویشی از زبان منطقه است در جزجز سلول هایم وجود دارد و خوشحال می شوم و هستم که این هویت مادری و زبانی در من زنده است و نفس می کشد. اینکه عده ای به هر دلیلی خود یا فرزندان خودرا از این زبان مادری محروم می کنند و حتی اصرار و لج بی جایی برای فارسی صحبت کردن دارند تا در آینده مثلا بچه هایشان فارسی بی لهجه صحبت کنند ظلم بزرگی در حق بچه های خود روا می دارند .من که در تمام سالهای قبل از دبیرستان نه تلویزیون دیده بودم و نه کتاب فارسی کودک بود که بخوانم یا نه ارتباط های بیرونی دیگر داشتم و بیشتر با زبان مادری و اوزی خودم با همشهریان و فامیل و طایفه و حتی اهالی منطقه تا هرمزگان صحبت می کردم، هیچ گاه احساس ضعف نداشتم و در بزرگسالی و در پایان دوره دبیرستان در تمام محافل فارسی زبان می توانم فارسی صحبت کنم .

اشتباه مکرری خیلی از همشهریان و دیگر عزیزانی که زبان محلی و گویش غیر فارسی دارند می کنند بی اهمیتی به زبان خودشان یعنی هویت خودشان است. الان همه جور وسایل و امکانات از بدو کودکی تا آخر عمر وجود دارد که فرزندان من وشما به راحتی فارسی یاد بگیرند؛ پس آنها را مجبور نکنیم که اوزی صحبت نکنند.

مگر فارسی صحبت کردن چه امتیازی نصیب شما کرده است؟ آیا هویت و منش و شخصیت شما با فارسی صحبت کردن تغییر کرده است ؟

آیا نزد فارسی زبان ها عزیزتر و محترم تر شده اید؟ یا مثلا خیلی باسوادتر جلوه می کنید؟ و….هیچ کدام از اینها نیست؛ اینها فرافکنی های ماست. بچه آدم هم می تواند به راحتی زبان مادری اش را فرا بگیرد و صحبت کند هم می تواند کنار زبان اصلی، زبان میهنی و ملی فارسی را بیاموزد. من دیده ام که تعداد خوبی از همشهریان فرزندانشان؛ با خودشان و همشهریان به راحتی اوزی صحبت می کنند و با دیگران که اوزی بلد نیستند فارسی حرف می زنند. چقدر خوب و دلپذیر و خوشایند است؛ نه اینکه پدر و مادر در خانه با هم اوزی حرف می زنند اما با بچه خودشان فارسی حرف می زنند. انگار که بچه آنها نیست و از کره ماه آمده اند و غریبه هستند.

جدا از اینکه باید توسط مسئولین امر، آموزش و پرورش و دیگر نهادهای مسئول و صدا و سیما به زبان مادری و زبان اقوام مختلف ایرانی و گویش های منطقه ای بها بدهند تا زبانهای قومی و گویش های محلی مهجور نماند؛ اما خانواده ها در این شرایط کم توجهی، می باید مسئولیت خود را در نگهداری زبان مادری فراموش نکنند . در آینده بسیاری به یاد خواهند آورد که بچه ها و نوه هایشان هیچ کدام نمی توانند اوزی صحبت کنند و این غم انگیز است که یکی از زیباترین شکل هویتی مان از بین برود و نسل آینده را از گویش و زبان محلی و مادری خودمان محروم کنیم .

امیدوارم در سال آینده در این روز مطالبی که می نویسیم در باب زبان مادری برگرفته از زبان و گویش محلی باشد. وظیفه مطبوعات محلی معلمین اوزی؛ دانشجویان رشته همراه زبان شناسی و نویسندگان و شاعران محلی ما بیش از این همت نمایند تا درخت زیبای گویش اوزی برگ هایش بیش از این نریزد.

دلِ اما و شما خَشِ و زابُونِ شِرنِ اَوزی