برگزاری کارگاه خوس بافی، خوس دوزی و دوخت اباس محلی اوز، در سومین رویداد ملی جلیقه ایرانی

عرفان براهیمی

در سومین رویداد ملی جلیقه ایرانی که در بازار هنر شیراز برگزار شد، کارگاه آموزشی خوس‌بافی، خوس‌دوزی و دوخت لباس محلی اوز، با تمرکز بر «رخت گشاد اوز»، به‌همت فوزیه براهیمی برگزار شد. این کارگاه فرصتی برای معرفی بخشی از هنرهای سنتی و پوشاک بومی مردم اوز و آشنایی علاقه‌مندان با مهارت‌هایی بود که نسل‌به‌نسل در میان هنرمندان منطقه حفظ شده‌اند.

فوزیه براهیمی، مدیر داخلی موزه مردم‌شناسی اوز و از فعالان حوزه فرهنگ و صنایع‌دستی اوز، در این برنامه تجربه و دانش خود را درباره خوس‌بافی، خوس‌دوزی و ویژگی‌های لباس محلی این شهر با حاضران به اشتراک گذاشت. محور اصلی کارگاه، معرفی «رخت گشاد اوز» به‌عنوان یکی از جلوه‌های پوشش سنتی زنان اوز و آشنایی با هنرهای تزیینی و مهارت‌های مرتبط با آن بود.

در بخش خوس‌بافی و خوس‌دوزی، درباره جایگاه این هنرها در تزئین پوشاک سنتی و نقش آن‌ها در زیبایی و هویت‌بخشی به لباس محلی توضیح داده شد. همچنین شرکت‌کنندگان با اهمیت حفظ شیوه‌های سنتی و انتقال مهارت‌های دستی به نسل‌های تازه آشنا شدند. بخش مربوط به دوخت رخت گشاد نیز به معرفی این پوشش محلی، ویژگی‌های آن و پیوندش با فرهنگ و شیوه زندگی مردم اوز اختصاص داشت‌. لازم به ذکر است که لباس رخت گشاد اوز در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده و در موزه های شهر های بزرگ هم نگهداری و به نمایش گذاشته شده است.

برگزاری این کارگاه در رویدادی با محوریت جلیقه ایرانی، زمینه مناسبی فراهم کرد تا هنرهای پوشاک سنتی اوز در کنار دیگر نمونه‌های پوشش بومی ایران معرفی شود. حضور براهیمی در این برنامه، افزون بر ارائه آموزش‌های هنری، به شناساندن ظرفیت‌های فرهنگی و صنایع‌دستی شهرستان اوز به مخاطبان و علاقه‌مندان حاضر در بازار هنر شیراز کمک کرد.

این کارگاه تنها به معرفی چند مهارت دستی محدود نبود؛ بلکه فرصتی برای بازگویی بخشی از هویت فرهنگی اوز از طریق هنر، پوشاک و میراث ناملموس مردم این منطقه به شمار می‌رفت. حفظ و آموزش خوس‌بافی، خوس‌دوزی و دوخت لباس‌ها می‌تواند در‌ زنده نگه‌داشتن هنرهای بومی و ایجاد علاقه در نسل جوان نقش مؤثری داشته باشد.

در پایان، کارگاه آموزشی فوزیه براهیمی در سومین رویداد ملی جلیقه ایرانی، گامی ارزشمند در مسیر معرفی و پاسداشت هنرهای سنتی اوز بود؛ برنامه‌ای که با پیوند دادن آموزش، پوشاک محلی و صنایع‌دستی، بر اهمیت حفظ میراث فرهنگی و انتقال آن به نسل‌های آینده تأکید کرد.